اگر کتاب می‌خوندم حرف‌های بیش‌تری داشتم.

هر حرفی بخوام بزنم تکرار حرف‌های قبلیه، منتها با یه لباس جدید.

من تورو خیلی “ تیکه آخر پیتزات برا من”

احساس می‌کنید برعکسه؟ منم.
ولی خب همینی که هست.

از اینستا و تلگرام، توییتر رفتن، شبیه مسافرت از ایران به یه کشور غیر فارسی زبانه.

من حتی نمی‌دونم جای ویرگول‌هایی که می‌ذارم درسته یا نه، حتی اینکه می‌ذارم با ذ درسته یا ز، ولی دوست دارم فکر کنم که دارم درست می‌نویسم.

اگر هربار که تصمیم گرفته بودم کاری رو انجام بدم، انجامش داده بودم الان کلی با چیزی که هستم تفاوت داشتم.

چقدر قشنگه.

everyone needs somewhere or someone to belong.

کلاس هفت و نیم صبح، اگه این ظلم نیست پس چیه؟