من تورو خیلی “ تیکه آخر پیتزات برا من”

احساس می‌کنید برعکسه؟ منم.
ولی خب همینی که هست.

از اینستا و تلگرام، توییتر رفتن، شبیه مسافرت از ایران به یه کشور غیر فارسی زبانه.

من حتی نمی‌دونم جای ویرگول‌هایی که می‌ذارم درسته یا نه، حتی اینکه می‌ذارم با ذ درسته یا ز، ولی دوست دارم فکر کنم که دارم درست می‌نویسم.

اگر هربار که تصمیم گرفته بودم کاری رو انجام بدم، انجامش داده بودم الان کلی با چیزی که هستم تفاوت داشتم.

چقدر قشنگه.

everyone needs somewhere or someone to belong.

کلاس هفت و نیم صبح، اگه این ظلم نیست پس چیه؟

اگر حوصله‌اش را داشتم تمام کتاب‌های دنیا را می‌خواندم، تمام فیلم‌ها و سریال‌ها را تماشا می‌کردم. حتی چرت ترینشان. چون حوصله باعث می‌شد حتی فیلم و کتابی که چیز جذابی برای ارائه ندارند، حوصله سر بر نباشند. برای آدم بی حوصله قشنگ‌ترین سریال‌هم مثل حرف‌های بی سر و ته‌اند. ارزش توجه ندارند.

می‌خوام راجب همچی حرف بزنم و در عین حال می‌خوام تا ابد راجب هیچ‌چیز حرف نزنم.