من همیشه هیچی نمی‌دونم. از من نپرسید.

حیفیم. حیفیم برای هرروز خبر بد شنیدن، غصه خوردن، اشکی و عصبانی شدن. خیلی حیفیم، حتی وقتی ناراحت و خشمگینیم کاری نمی‌تونیم کنیم و فقط میتونیم تماشا کنیم. تماشا کنیم و درد بکشیم، ذره ذره آب شیم. انگار نشستیم جلو تلویزیون و مدام سریال بدبختی میبینم و نه میتونیم بزنیم کانال دیگه، نه میتونیم چشامونو ببندیم و نه میتونیم تلویزیون رو خاموش کنیم. نهایتن میتونیم امیدوار باشیم، امیدوار باشیم قسمتای بعد وضعیت بهتری رو به رخ بکشن.

حیف بود. ماام حیفیم.

حس می‌کنم رها کردن اسون‌ترین کاریه که تو زندگی انجام می‌دم. مدام و مدام.

عوضش امنیت داریم. راستی امنیت چی هست؟

تا چشم کار می‌کنه غم دیده می‌شه و غم.

بغل می‌خوام. بغلی که گم بشم توش.

کاش معتاد بودم یه جیزی میکشیدم منگ میشدم که این شب زودتر تموم شه.

ما غمیم. دیگه با هر اتفاق بد چیزی ازمون جدا نمی‌شه، کنده نمی‌شه. ما تموم شدیم و حالا غم‌هایی هستیم که دست و پا دارن. غم‌هایی که با هر اتفاق رشد می‌کنن، بارش رو به دوش میگیرن و سعی می‌کنن ادامه بدن. راه می‌رن و می‌خوان خوشحال باشن اما معلومه که نمی‌شه، نمی‌تونن.

ما که داریم غصه‌مون رو می‌خوریم، اشکمون رو می‌ریزیم اما این وسط کاش یکی بود میومد میگفت ببین غمگینت‌ هم قشنگه:)) ماام اسکل می‌شدیم و لبخند می‌زدیم و بعدش دوباره باهم می‌نشستیم غصه‌مون رو می‌خوردیم، اشکمون رو می‌ریختیم.

احتمالا تو هوا گرد غم پاچیدن وگرنه این حجم ماتم عادی نیست.

ولی من واقعا دلم می‌خواد یک شب تا طلوع افتاب بیرون باشم.