ما غمیم. دیگه با هر اتفاق بد چیزی ازمون جدا نمی‌شه، کنده نمی‌شه. ما تموم شدیم و حالا غم‌هایی هستیم که دست و پا دارن. غم‌هایی که با هر اتفاق رشد می‌کنن، بارش رو به دوش میگیرن و سعی می‌کنن ادامه بدن. راه می‌رن و می‌خوان خوشحال باشن اما معلومه که نمی‌شه، نمی‌تونن.

ما که داریم غصه‌مون رو می‌خوریم، اشکمون رو می‌ریزیم اما این وسط کاش یکی بود میومد میگفت ببین غمگینت‌ هم قشنگه:)) ماام اسکل می‌شدیم و لبخند می‌زدیم و بعدش دوباره باهم می‌نشستیم غصه‌مون رو می‌خوردیم، اشکمون رو می‌ریختیم.

احتمالا تو هوا گرد غم پاچیدن وگرنه این حجم ماتم عادی نیست.

ولی من واقعا دلم می‌خواد یک شب تا طلوع افتاب بیرون باشم.

کاش کلاغ بودم.

عین خیالش نیست. نه خبری نه اتفاقی چپ رو نگاه می‌کنه، راست رو. همچنان که عین خیالشم نیست راهش رو می‌گیره و می‌ره. در واقعا اصلا نمی‌دونه چخبره که بخواد اهمیتی بده. نمی‌فهمه.

Our bodies are not designed to handle and support this much pain, losses and grief.

کاش یکی پیدا بشود که زورش به بی‌حوصلگیِ ما برسد.
-کيارستمی‌

خونه٬یکشنبه ۲۷ شهریور.

هوا اینقد خوب و قشنگه که حتی از نظر منم سیگار میطلبه.

Let us, then be up and doing
With a heart for any fate;
Still achieving, still pursing,
Learn to labor and wait.
•Henry longfellow

مواظب خودتون باشید، بدوید و زنده بمونید. بمونید تا بالاخره یک‌ روزی برقصیم و زندگی رو جشن بگیریم، همه‌ باهم.

یجوری وقتی نت ندارم از همه‌جا بی‌خبرم که انگار وسط بیابون زندگی می‌کنم:)))