احتمالا تو هوا گرد غم پاچیدن وگرنه این حجم ماتم عادی نیست.

ولی من واقعا دلم می‌خواد یک شب تا طلوع افتاب بیرون باشم.

کاش کلاغ بودم.

عین خیالش نیست. نه خبری نه اتفاقی چپ رو نگاه می‌کنه، راست رو. همچنان که عین خیالشم نیست راهش رو می‌گیره و می‌ره. در واقعا اصلا نمی‌دونه چخبره که بخواد اهمیتی بده. نمی‌فهمه.

Our bodies are not designed to handle and support this much pain, losses and grief.

کاش یکی پیدا بشود که زورش به بی‌حوصلگیِ ما برسد.
-کيارستمی‌

خونه٬یکشنبه ۲۷ شهریور.

هوا اینقد خوب و قشنگه که حتی از نظر منم سیگار میطلبه.

Let us, then be up and doing
With a heart for any fate;
Still achieving, still pursing,
Learn to labor and wait.
•Henry longfellow

مواظب خودتون باشید، بدوید و زنده بمونید. بمونید تا بالاخره یک‌ روزی برقصیم و زندگی رو جشن بگیریم، همه‌ باهم.

یجوری وقتی نت ندارم از همه‌جا بی‌خبرم که انگار وسط بیابون زندگی می‌کنم:)))

ما غمیم. مغمومیم. منتها وسط همین مصیبتا و درد‌ها، پوست کلفتیم. امیدواریم. تلاش می‌کنیم، به در و دیوار می‌زنیم. تیکه‌ و تیکه‌ایم اما قشنگیم. درد می‌کشیم اما وسط درد کشیدن به قدری درخشانیم که نگم. آره، اینه آدمیزاد. اینجوریه که انگار جوانه‌های کوچک درد دارن از وسط اسفالت زبونه می‌کشن. سخته اما زیباس.

وضعیت اینطوریه که ذره‌ای درد یا غم شخصی فشاری روم وارد نمیکنه. ینی حتی اگه اشکمم در بیاد برای خودم نیست:)) این حجم درد عجیبه.