مواظب خودتون باشید، بدوید و زنده بمونید. بمونید تا بالاخره یک‌ روزی برقصیم و زندگی رو جشن بگیریم، همه‌ باهم.

یجوری وقتی نت ندارم از همه‌جا بی‌خبرم که انگار وسط بیابون زندگی می‌کنم:)))

ما غمیم. مغمومیم. منتها وسط همین مصیبتا و درد‌ها، پوست کلفتیم. امیدواریم. تلاش می‌کنیم، به در و دیوار می‌زنیم. تیکه‌ و تیکه‌ایم اما قشنگیم. درد می‌کشیم اما وسط درد کشیدن به قدری درخشانیم که نگم. آره، اینه آدمیزاد. اینجوریه که انگار جوانه‌های کوچک درد دارن از وسط اسفالت زبونه می‌کشن. سخته اما زیباس.

وضعیت اینطوریه که ذره‌ای درد یا غم شخصی فشاری روم وارد نمیکنه. ینی حتی اگه اشکمم در بیاد برای خودم نیست:)) این حجم درد عجیبه.

تلویزیون همیشه مسخره بود. امروز از همیشه مسخره تره.

هربار اینترنت وصل میشه احساس می‌کنم هزارتا برام پیام اومده باید برم چک کنم جواب بدم نهایت می‌بینم حتی یه پیام هم نیست.

قربان خسته‌ایم. قربان از درد خوابمان نبرد، وقتی هم برد با کابوس مرگ از خواب پریدیم. قربان ما هنوز امید‌واریم اما نفس بریده‌ایم، هنوز لبخند می‌زنیم ولی پشت این لبخند‌ها هراس و تردید ایستاده. قربان، به گنجشکی می‌مانیم که باران خورده‌ست و می‌لرزد و دم مرگ است ولی به آشیانه‌ی دست‌های خدا ایمان دارد.

از دور خیلی ریزیم. خودمون، دغدغه‌هامون، درد‌هامون. کاش از دور بودیم هر لحظه از زندگی‌مون. جریان دار، بدون اصل ماجرایی، بدون هزارتا داستان و درگیری.

طلبم از زندگی.

بنظر میاد واقعی بودن سخت‌ترین درخواستی هستش که میشه از آدم‌ها داشت.

همه‌چی سخته.

قشنگی شبا شدن ماشین‌هایی که اهنگ برای رو با صدای بلند پلی کردن و رد می‌شن.

‌ ‌ ‌‌‌ ‌
آیدا میشه فعالیت کنی ؟
همش منتظر پیامتم تو چنل...🥺
مثل قبل با عکسات ذوق کنم:))

دوست دارم ولی نمی‌دونم واقعا چی بگم یا چی بذارم.

ای بابا.

حس می‌کنم مریض شدم. دوست ندارم مریض باشم.