وضعیت اینطوریه که ذره‌ای درد یا غم شخصی فشاری روم وارد نمیکنه. ینی حتی اگه اشکمم در بیاد برای خودم نیست:)) این حجم درد عجیبه.

تلویزیون همیشه مسخره بود. امروز از همیشه مسخره تره.

هربار اینترنت وصل میشه احساس می‌کنم هزارتا برام پیام اومده باید برم چک کنم جواب بدم نهایت می‌بینم حتی یه پیام هم نیست.

قربان خسته‌ایم. قربان از درد خوابمان نبرد، وقتی هم برد با کابوس مرگ از خواب پریدیم. قربان ما هنوز امید‌واریم اما نفس بریده‌ایم، هنوز لبخند می‌زنیم ولی پشت این لبخند‌ها هراس و تردید ایستاده. قربان، به گنجشکی می‌مانیم که باران خورده‌ست و می‌لرزد و دم مرگ است ولی به آشیانه‌ی دست‌های خدا ایمان دارد.

از دور خیلی ریزیم. خودمون، دغدغه‌هامون، درد‌هامون. کاش از دور بودیم هر لحظه از زندگی‌مون. جریان دار، بدون اصل ماجرایی، بدون هزارتا داستان و درگیری.

طلبم از زندگی.

بنظر میاد واقعی بودن سخت‌ترین درخواستی هستش که میشه از آدم‌ها داشت.

همه‌چی سخته.

قشنگی شبا شدن ماشین‌هایی که اهنگ برای رو با صدای بلند پلی کردن و رد می‌شن.

‌ ‌ ‌‌‌ ‌
آیدا میشه فعالیت کنی ؟
همش منتظر پیامتم تو چنل...🥺
مثل قبل با عکسات ذوق کنم:))

دوست دارم ولی نمی‌دونم واقعا چی بگم یا چی بذارم.

ای بابا.

حس می‌کنم مریض شدم. دوست ندارم مریض باشم.

زندگی با خانواده سخت‌تر از چیزیه که تو ذهنم بود.

ماهو ببین. ماه خیلی قشنگه.

:)))