حس می‌کنم امشب واقعا یه بغل حقم بود.

تموم تنم درد می‌کنه. تک تک استخونام. چشونه؟ نوازش می‌خوان لابد. می‌خوان که لمس بشن، انگشت‌ها حسشون کنن و دردشون رو تسکین بدن.

جدی جون آدم‌ها خیلی ناچیزه.

ینی هرچقدر هم نخبه باشی، بد باشی، خوب باشی، خنگ یا احمق باشی. جونت همونقد الکیه که یه پشه یا مورچه هست:))
متاسفم.

کاش امشب بغل داشته باشی.

وضعیت روحیم اینجوریه که دارم برای پسر بچه‌ای که به زور بهش امپول زدن اشک می‌ریزم.

راس و دوسدخترش گربه مشترک داشتن. به دوسپسر آیندم بگید باید گربه داشته باشیم. کاتم کردیم بچم می‌مونه پیش خودم.
خدانگهدار.

تفاوت رو پیدا کنید!

‌ ‌ ‌‌‌ ‌
مشخصه دیگه اون پرنده های یکیش رفت:)

نه:))
تنها بود اول. بعد یکی اومد.

احتیاج دارم به جای سرکار رفتن بخوابم.

وقتی مریضم بیش‌تر از هر وقت دیگه‌ای بغل می‌خوام.

قرص و شربتامو که می‌بینم می‌خوام عق بزنم. حس می‌کنم تموم وجودم پر از قرص و شربته.

شام می‌خوام، شام.

توروخدا اگه قراره یه روزی پشتم‌رو خالی کنی اَدای کوه بودن‌رو درنیار، من واقعن بهت تکیه می‌کنم و واقعن زمین می‌خورم.

اما امروز عمیقا پاییزه.