من اون فردای بهتری رو که بابتش آدم‌ها بمیرن، شکنجه شن، کتک بخورن رو نمی‌خوام.

از خودگذشتگی اینجاست که معنا میده

می‌خوام معنا نده. کاش همه باهم منقرض شیم اصلا.

می‌شه بیام تو بغلتون و اشک بریزم؟

شمارو نمی‌دونم ولی من فکر می‌کنم غمِ این دوره تا ابد به روی تنمون سنگینی می‌کنه.

Having a soft heart in this cruel world is courage,not weakness.

تو اون مرحله‌م که حوصله ندارم نفس بکشم. سختمه اصلا.

اما پیشی دیدم اول صبی.

دیگر نیازی به خواندن خبرها ندارم. خلاصه‌شان این است: همه‌مان مرده‌ایم و سرانجام نسلی از ما فراموش خواهد کرد که روزهای پیش از آزادی چقدر سخت گذشت.

خونه دوره اما خونه‌س. همینکه می‌دونم یکی منتظره حس خوبیه، با اینکه می‌خوان از همچی سر در بیارن و بدونن کی می‌رم، کی میام، کجا می‌رم و غیره اما بازم خوش‌حالم که کناره این نگرانی‌ها یه شامی هست. بگو و بخند هست. حتی بحث‌هایی که هست هم خوبن، چون خونه همینه. همیشه همین‌طور بوده!

وای ترک زد بازی خیلی جالبه، حرفش همه جا هست اما خودش هیچ‌جا نیست.

کسی در حق پلی لیست چنلش همچین ظلمی نمیکنه.

فردای آزادی دیوانه نشیم خوبه.

اون کسکشی که برای اینجا ممبر فیک می‌زنه باعث میشه عفت کلامم رو از دست بدم.

:)) همین الان یه دختره این برگه رو بهم داد.

دقیق نمی‌دونم اما یا من خیلی‌ مسخره‌ام یا آدم‌های اطرافم. کاش می‌دونستم که کدوم مسخره‌تریم؛ اونوقت تصمیم می‌گرفتم که اون‌هارو عوض کنم یا برای همیشه از آدم‌ها فاصله بگیرم.

من یه ترم پنجی‌ام که قده ترم اولی‌ها هم بارش نیست. خدانگهدار.

ما همون جوونه‌های کوچکی هستیم که برای سبز شدن به هر دری می‌زنن.