یه شب تا تا طلوع آفتاب بغل می‌خوام.

داره حالم از جمله‌ی ‘اگه قراره بعضیا برین، اگه قراره چند نفر برن، منم می‌رم” بهم می‌خوره. قشنگ باعث میشه بخوام عق بزنم. بابا تصمیمتو از‌ رو‌ عقل و خواسته‌ی خودت بگیر نه اینکه چهار نفر دیگه چیکار میکنن.

از درد میگیم و می‌خندیم. می‌خندیم که اشک چکه نکنه، که از چشامون دیده نشه قلبمون چقدر تیکه تیکه شده.

I wanna be your cat.
meow meow.

I need you to hug me.

حس می‌کنم یک موجود شرطی‌ام که مدام با خوراکی گول می‌خورم.

عینکم اینقد شیشه‌ش کثیفه که نزدنش بهتر ار زدنشه.

جدی دانشگاه رفتن چه مسخره بازی‌ای بود که افتادیم توش.

اینقدر حس ناچیز بودن دارم که هیچوقت فراموشم نمی‌شه.

من اون فردای بهتری رو که بابتش آدم‌ها بمیرن، شکنجه شن، کتک بخورن رو نمی‌خوام.

از خودگذشتگی اینجاست که معنا میده

می‌خوام معنا نده. کاش همه باهم منقرض شیم اصلا.

می‌شه بیام تو بغلتون و اشک بریزم؟

شمارو نمی‌دونم ولی من فکر می‌کنم غمِ این دوره تا ابد به روی تنمون سنگینی می‌کنه.

Having a soft heart in this cruel world is courage,not weakness.

تو اون مرحله‌م که حوصله ندارم نفس بکشم. سختمه اصلا.

اما پیشی دیدم اول صبی.

دیگر نیازی به خواندن خبرها ندارم. خلاصه‌شان این است: همه‌مان مرده‌ایم و سرانجام نسلی از ما فراموش خواهد کرد که روزهای پیش از آزادی چقدر سخت گذشت.

خونه دوره اما خونه‌س. همینکه می‌دونم یکی منتظره حس خوبیه، با اینکه می‌خوان از همچی سر در بیارن و بدونن کی می‌رم، کی میام، کجا می‌رم و غیره اما بازم خوش‌حالم که کناره این نگرانی‌ها یه شامی هست. بگو و بخند هست. حتی بحث‌هایی که هست هم خوبن، چون خونه همینه. همیشه همین‌طور بوده!

وای ترک زد بازی خیلی جالبه، حرفش همه جا هست اما خودش هیچ‌جا نیست.