من اینطوری نیستم که دلم نخواد کسی باهام حرف بزنه، فقط نمی‌دونم چی بگم که مکالمه ادامه پیدا کنه.

من بلد نیستم از آدما متنفر بشم فقط یه روز صبح که از خواب بیدار میشم اون آدم دیگه برام هیچ اهمیتی نداره.

برای غمزده‌ها، برای چشم‌های پر از اشک شده، برای آدم‌های تکیه زده به گوشه‌ی دیوار و برای آدم‌های ایستاده و خیره شده به نقطه‌ای دور و تاریک برای آنهایی که سرشون رو اینور اونور می‌کنن که فکر و خیال‌ها بپره که فکر مدام فکر نکنند که نه، این دل دیگه دل نمی‌شه واسمون.

تموم شدن رابطه ها خیلی سادست
من پیام ندم
توام که نمیدی

من هنوزم باورم نمی‌شه که تو دانشگاه باید درس خوند. ینی می‌شه نخوند اما متوجه شدم با نخوندن، پاس شدن هم امکان پذیر نیست.

بهرحال آدم‌ها این طوری‌اند.

چیز تو دانشگاه بابا
من خوابم میاد!

تازه سرده

دوست داشتم بعد این پست گوشیم رو خاموش کنم و بگیرم بخوابم. اما بابا نذاشت. خدانگهدار.

آدما اینقدر بهم محبت داشتن امروز که هیچی اصلا:)))

It's sad how sad this life can be

پس سهمِ بغل ما چی‌شد جناب؟

ملت واقعا خوش‌عکسن عادلانه نیست.

فقط خوش عکس نیستن، واقعا زیبان. واقعا. هعی.

شما می‌دونید که کجارو بگردم دنبال شادی‌های گم شده از شب‌هامون؟

بیا اینجا بشین. لش کن. پاهات رو مچاله نکن تو خودت، جمع نشو. بذار سرمو‌ بذارم رو پاهات. دستات، دستات رو محدود نکن، مجبورشون نکن که صرفا اکتفا کنن به نگه داشتن اون گوشی بی صاحاب و تایپ کلمات. نمی‌دونم اونا دلشون چی می‌خواد اما می‌دونم که من نوازش می‌خوام.

باید در انتها یک میو هم می‌گفتم. حیف شد.

کاش یکی بود تا خوده صبح حرف می‌زدیم!