تازه سرده

دوست داشتم بعد این پست گوشیم رو خاموش کنم و بگیرم بخوابم. اما بابا نذاشت. خدانگهدار.

آدما اینقدر بهم محبت داشتن امروز که هیچی اصلا:)))

It's sad how sad this life can be

پس سهمِ بغل ما چی‌شد جناب؟

ملت واقعا خوش‌عکسن عادلانه نیست.

فقط خوش عکس نیستن، واقعا زیبان. واقعا. هعی.

شما می‌دونید که کجارو بگردم دنبال شادی‌های گم شده از شب‌هامون؟

بیا اینجا بشین. لش کن. پاهات رو مچاله نکن تو خودت، جمع نشو. بذار سرمو‌ بذارم رو پاهات. دستات، دستات رو محدود نکن، مجبورشون نکن که صرفا اکتفا کنن به نگه داشتن اون گوشی بی صاحاب و تایپ کلمات. نمی‌دونم اونا دلشون چی می‌خواد اما می‌دونم که من نوازش می‌خوام.

باید در انتها یک میو هم می‌گفتم. حیف شد.

کاش یکی بود تا خوده صبح حرف می‌زدیم!

شماهم حس می‌کنید که آدما این روزا مهربون‌تر شدن؟

دلم برای تموم بغل‌هایی که تجربه کرده‌ام تنگ شده. کاش یک نسخه‌ی کپی شده برای مواقع ضروری تو جیبم داشتم.

الانم از همیشه نسخ‌تره.

از اون عکس‌هاییه که دوست داشتم من ثبت کرده بودم.