It's sad how sad this life can be

پس سهمِ بغل ما چی‌شد جناب؟

ملت واقعا خوش‌عکسن عادلانه نیست.

فقط خوش عکس نیستن، واقعا زیبان. واقعا. هعی.

شما می‌دونید که کجارو بگردم دنبال شادی‌های گم شده از شب‌هامون؟

بیا اینجا بشین. لش کن. پاهات رو مچاله نکن تو خودت، جمع نشو. بذار سرمو‌ بذارم رو پاهات. دستات، دستات رو محدود نکن، مجبورشون نکن که صرفا اکتفا کنن به نگه داشتن اون گوشی بی صاحاب و تایپ کلمات. نمی‌دونم اونا دلشون چی می‌خواد اما می‌دونم که من نوازش می‌خوام.

باید در انتها یک میو هم می‌گفتم. حیف شد.

کاش یکی بود تا خوده صبح حرف می‌زدیم!

شماهم حس می‌کنید که آدما این روزا مهربون‌تر شدن؟

دلم برای تموم بغل‌هایی که تجربه کرده‌ام تنگ شده. کاش یک نسخه‌ی کپی شده برای مواقع ضروری تو جیبم داشتم.

الانم از همیشه نسخ‌تره.

از اون عکس‌هاییه که دوست داشتم من ثبت کرده بودم.

نیم ساعتی می‌شه که دارم می‌گم مامان بیا موهام رو کوتاه کنیم. احتمالا من بخشی از دیوار یا یک روح سرگردان هستم وگرنه تا الان باید جوابی می‌گرفتم. حتی شده یک نه!

با من حرف بزن؛ همون موقع ها که ساکتم.

آدم‌ها می‌آیند که یک روزی بروند. بله، بی‌شک آدم‌ها می‌آیند که یک روزی بروند.

یک نفر اینجا هست می‌دونم قبلن هم جای دیگه‌ای اکانتش رو دیده بودم. کاش اشنا شیم باهم.

پلن صبونه برا سحر خیزا خوبه نه ما که نهایتن موقع ناهار می‌رسیم.