need.

این‌روزا اینقد آدم گشنه‌ای هستم که تا چشم باز کردم هم تو فکر این بودم که وای چقدر گشنمه.

این زندگی هم یک‌چیزی‌ست که دادند دست‌مان و نمی‌دانیم باهاش چه‌کار کنیم. هرکاری می‌کنیم اشتباه است. هرکاری.

آدما خستم می‌کنن.

دلتون میخواست الان کجا و مشغول چه کاری میبودید؟!

نمی‌دونستم آخرین پیامی که تو گوشی چک کردم مربوط به چه ساعتی بوده. با صدای بلند کتاب می‌خوندم یا فیلم می‌دیدیم در حالی که تو بغلش بودم و فاصله‌ی بین انگشت‌هاش رو با موهام پر می‌کرد. دستم انگشت‌هاشو گاها نوازش می‌کرد که بدونه توجهم رو داره. بودنش عزیزه.

کتاب‌های خوبش خیلی زیادن. سایز کتابش و طراحی جلدش هم تحسین بر انگیزه. ترجمه‌ی روان هم تقریبا شامل اکثر کتاب‌هاش می‌شه. حقشه پولدار شه. حقشه.

اینو می‌خونم و پیش خودم می‌گم کاش نوشته‌ی هدفمندی بود. اه. کاش بود دیگه. چرا نیست؟

من دیگه از خودمم خسته شدم.

کتاب‌های نشر بیدگل رو می‌خوام.

نشر نو رو بیشتر دوست دارم.

به قدری تو دوست شدن با آدم‌ها ضعیفم که اگه خودشون مکالمه رو هندل نکنن قضیه کلا کنسله.

کانورس میخوام.

وای اقا تو مترو دعوا شد. بزن بزن سگی بعد یکیشون مسن‌تر بود پیاده شد رفت شکایت کنه فکر کنم. کلیداش افتاده بود یه بعد هیچکی گردن نگرفت ببره بده بهش، من گرفتم دوییدم پشت سرش. داشتم میوفتادم، بعد پایین پله بود. صدا زدم آقا آقا کلیدات. حاضر نشد بیاد بالا بگیره. کلیدارو دادم یکی دیگه که وایساده بود بده بهش. ایشالا که می‌رسه دستش.

من امروز متوجه شدم درسته من از بقیه خودگذشته‌تر بودم ولی بازم خیلی نبودم. نمی‌خواستم منفعت خودم رو از دست بدم. حیفم می‌اومد.

آدم‌ها منعفت طلبن. آدم‌ها ترحم بر انگیزند. خودشون و اولویت‌هاشون. متاسفم که آدمم.

متاسفم که هرروز دلیل‌های بیش‌تر برای متاسف بودن دارم.

‌ ‌ ‌‌‌ ‌
یه عکس بذار برامون.