وای اقا تو مترو دعوا شد. بزن بزن سگی بعد یکیشون مسن‌تر بود پیاده شد رفت شکایت کنه فکر کنم. کلیداش افتاده بود یه بعد هیچکی گردن نگرفت ببره بده بهش، من گرفتم دوییدم پشت سرش. داشتم میوفتادم، بعد پایین پله بود. صدا زدم آقا آقا کلیدات. حاضر نشد بیاد بالا بگیره. کلیدارو دادم یکی دیگه که وایساده بود بده بهش. ایشالا که می‌رسه دستش.

من امروز متوجه شدم درسته من از بقیه خودگذشته‌تر بودم ولی بازم خیلی نبودم. نمی‌خواستم منفعت خودم رو از دست بدم. حیفم می‌اومد.

آدم‌ها منعفت طلبن. آدم‌ها ترحم بر انگیزند. خودشون و اولویت‌هاشون. متاسفم که آدمم.

متاسفم که هرروز دلیل‌های بیش‌تر برای متاسف بودن دارم.

‌ ‌ ‌‌‌ ‌
یه عکس بذار برامون.

همه دور همیم.

‌ ‌ ‌‌‌ ‌
دیگه عکس از برف نگرفتیی؟بزار چنل اگه گرفتی
کاشکی تهرانن بودمم

ولی کرج برف بود. تهران بارون.

کرج

تهران

قرارمون سه روز دیگه خراش بر نداشته، قوی و موفق.
خدانگهدار

کاش گربه‌ی انسان زیبا و مهربونی بودم. الانم رفته بودم تو تختش و با نگاه می‌گفتم انصاف نیست منو بغل نکنی موقع خواب.

هرطور شده سبز می‌شیم و رشد می‌کنیم.

هرآدمی این شبا یه بغل گرم و‌ نرم حقشه. بغل‌ نجاته.

بهترین تراپی بغله، بغل.

هربار به این فکر می‌کنم که دیگه ازین بدتر که نمیشه، وضعیت مملکت میاد و ثابت می‌کنه که می‌شه.

کاش یکی اینقدر محکم و طولانی بغلم کنه که تو وجودش حل شم. چون من دیگه نمی‌تونم یک انسان کامل باشم. تحمل و ظرفیت‌ام تموم شده، می‌خوام جزئی از یک انسانِ دیگه باشم.