بعد بهداد یه عکس تو همون مایه‌ها وقتی کتاب اقاهه رو نگاه می‌کردم ازم گرفته. بامزه شده.

ما امروز وسط دانشگاه:

اگه هرکدوممون رفتیم اونی که مونده بلند تر بخنده و بجنگه.

وای بچها من خیلی گاوم.

تا اطلاع ثانوی از همه‌ی آدم‌ها بدم میاد.

از اینکه آدمم خیلی ناراحتم، کاش تا صبح پیشی شده باشم.

کاش ناهار می‌موندم پیش استادم. پپرونی سفارش داده بود.

اگه پپرونی می‌دونست اینقد دوسش دارم خودش میومد دم خونمون.

چرا من یه کشو پر از چیپس و کرانچی ندارم تو این اتاق؟ ای بابا.

نیاز به یه گردنبند دارم
که هیچ وقت از گردنم درش نیارم

کاش همه‌چیز منصفانه بود و بروفق مراد.

همچی سخته.

الان یادم افتاد تو مترو کرج پیاده که میشی و داری میای بیرون کلی عکس از افراد گمشده زدن. چقدر دردناکه بی‌خبری.

هرجور نگاه می‌کنم یه جای کار می‌لنگه.

در دنیای سایه ها سرگردان و بی صدا
روز و شب میگردم تا پیدا کنم خورشیدم را