کاش همه‌چیز منصفانه بود و بروفق مراد.

همچی سخته.

الان یادم افتاد تو مترو کرج پیاده که میشی و داری میای بیرون کلی عکس از افراد گمشده زدن. چقدر دردناکه بی‌خبری.

هرجور نگاه می‌کنم یه جای کار می‌لنگه.

در دنیای سایه ها سرگردان و بی صدا
روز و شب میگردم تا پیدا کنم خورشیدم را

انتظار داشتن همیشه باعث غم و ناراحتیم شده. کاش می‌شد از وجودم جداش کنم و بندازمش دور.

از امروز تا آخر ماه برنامه فتوسنتزه، مگر اینکه معجزه شه.

در همه‌چیز نصفه‌ و نیمه‌ام. در کارهایم، حرف‌هایم. حتی در روابطم و درکنار آدم‌ها نصف و نیمه‌ام. نه کاملم، نه هیچم. بلاتکلیف و صرفا جهت رفع تکلیف هستم. کافی نیستم اما اونقدر ناکافی‌ام نیستم که بشود گله‌ای کرد. حتی در بیان نصفه و نیمه بودنم هم نصفه و نیمه‌ام.

نیامدی ببینی این دلِ عاشقم را.

نیامدی که به آغوش کشی تن خسته‌ام را.

بیا دیگه سگ. دارم پیر می‌شم.

یکهو به سرم زد که بگم، عکس‌ها مثل گل‌های خشک شده هستن. یادآور خاطراتن، اتفاق افتادن اما همونقدر که گل خشک دیگه طراوت نداره و زنده نیست، زنده نیستن. عکس‌هارو ما ثبت می‌کنیم، اینکه گل‌ها هم درست و قشنگ خشک بشن به ما بستگی داره. خاطره‌ها و عکس‌ها همیشه وابسته به اون لحظه‌ی اتفاق افتادنشون نیستن. کافیه حواسمون به گل خشک شدمون نباشه و برای جابجاییش حواس پرتی کنیم و کافیه امروز فلانی، فلان کارو کنه که مارو می‌رنجونه، دیگه خاطره‌ی خوبی که تو عکس هستش هم حس مزخرف بودن می‌ده. گل خوشگل خشک شدمون هم خورد و خاکشیر شده.

وقتی خیلی تو گاو بودنمون فرو رفتیم.

سگ سیاه افسردگی قلاده انداخته دور گردنم. میگه بیا بریم پیاده روی.