تا اینجای کار هر آدمی، عشق و علاقه‌اش را صرف کسی کرده است. کسی که به وفور ارزش نداشته یا داشته اما نخواسته، نمانده. فقط ما کودن‌ها مانده‌ایم. صبور و چشم به راه. با قلب دست نخورده و سرجایش مانده‌ای که به چشم نمی‌آید. در انتظار آدمی که شاید اصلا دیگر وجود ندارد که بیاید.

چند شبه یجوری تو پاسور باخت می‌دم که اگه شرطی بود الان کل زندگیمو باخته بودم. آه. ناراحتمه.

منو با تموم غم و غصه‌هام بغل کن.

مکالمه‌های بین راهی با آدم‌هایی که احتمالا دیگه هیچوقت نبینیمشون خیلی قشنگه. یکجور دیگه‌ای لذت بخشه.

وای جدی جدی یکی برام چیپس چیلی مزمز رو گرفته. زندگی داره روی خوش نشون می‌ده.

اگه براتون مهمم بهم یادآوری کنید. چون اگه حس کنم دیگه دوسم ندارید و مهم نیستم، کم کم برای همیشه محو می‌شم از زندگیتون. می‌رم، برای همیشه.

زندگیم به قدری قشنگه این روزا که می‌تونست بخشی از یه کتاب یا یه فیلم جذاب باشه.

آه کاش یه ورژن دیگه‌ای از فیونا بودم. روزها و بعد از طلوع خورشید آدم بودم. شب‌ که می‌شد، پیشی می‌شدم.

کاش ‌تختم بودی، اونوقت از همه‌چیز به تو پناه می‌آوردم.

I want to be a cat, his cat.