امروز با یه غریبه تو مسیر هم صحبت شدیم، راجب همچی حرف زدیم. مشکلات، ناراحتیها، خوشیها، اصلا هرچیزی که جالب بود. در نهایت هم از هم خدافزی کردیم و گفتیم که از دیدن هم خوشحال شدیم. اون آدم رو شاید دیگه هیچوقت نبینم و این حس گذری بودن و اشنایی کوتا مدت خیلی برام جدید و قشنگ بود.
من اینقدر کج و معوجم که نمیدونم اون بیرون نشستم کنار آدمها و دارم میخندم یا گیر افتادم تو یک هزارتو و مدام بیشتر و بیشتر گم میشم. از کجا میشه فهمید؟ معیار چیه؟ من گیجتر ازین حرفام، مغزم نا بلدتر از این حرفاس. تو اگه میدونی کجام و اطرافم چه خبره بهم بگو، بذار منم بدونم. ناجی همیشه به موقع میرسه نه؟ اجازه بده باور داشته باشم ناجیای هست.