ولی یک ناراحت با چیپس بهتر از یک ناراحت بی چیپسه.

سرعت نت پیرم می‌کنه. پیر و فرتوت.

یجوری تک تک استخونام درد می‌کنه که حس می‌کنم یکی دونه دونه داره میشکونتشون.

بالاخره می‌میره غم‌هایِ ما.

حس می‌کنم در نهایت ما می‌میریم اما غم‌ها هنوز پا برجان.

حس می‌کنم همه‌ی جونام تموم شده.

الا می‌گه غم‌انگیزیم. من نه تنها غم‌انگیزم، رقت انگیزم هستم. توده‌ای از درده متحرکم. شاید حتی انچنان متحرک‌هم نباشم.

حس می‌کنم خدا یه دکمه داره، هرچند وقت یه بار مسخره بازیش گل می‌کنه دکمه رو فشار می‌ده. بعد. ماهام عروسک کوکی‌هایی هستیم که بعد فشار اون دکمه باید توی غم و غصه حل بشیم. باید درد بکشیم و غمگین باشیم.

همه عکسایی که گرفتن رو گذاشتن
دلم می‌خواد منم عکسی که از ممد گرفته بودمو بذارم😭

میتونم با دیدن لایو عکسای آیدا پز بدم.

😂😭🫂همیشه چند قدم جلویی.

مثل اینکه خدا برای آبروی خودشم مفید‌تره وجود نداشتنش.

طناب‌داری که‌ دور گلوی من نبوده داره خفه‌م می‌کنه.

احساس بدرد نخور بودن داره کل وجودم رو می‌بلعه. در واقع فکر می‌کنم بلعیده و من تو عمقش غرق شدم.

مامان اونروز می‌گفت اینقدر مثل بچهایی همه باهات مثل بچه رفتار میکنن. اگه خوششون هم بیاد مثل وقتایی میمونه که خودت یه بچه میبینی و دلت می‌خواد یکم باهاش بگی، بخندی، تهشم نازش کنی و بری.
خیلی درست می‌گفت.

رنج‌ها، رنج‌ها را می‌پوشانند.

کاش تا قبل از طلوع افتاب شهاب سنگ بخوره به زمین. همه منقرض شیم، تموم شه بره.