آدمیزاد خیلی عجیبه. شب می‌خوابه و صبح پا می‌شه می‌بینه خیلی از چیزایی که قبل خواب براش اهمیت داشته رو حتی یادش نمیاد، تازه اگه یادش بیاد که یه چیزایی رو یادش رفته.

میام اینو پاک کنم
دلم نمیاد
چون یادم می‌ندازه قرار نیست همیشه همچی سرجای خودش باشه.

استیکرایی که استفاده می‌کنم رو اخلاقمم تاثیر می‌ذارن. متاسفانه.

الان باید یکی میومد دنبالم می‌رفتیم بیرون.

چی میشد دیفالت مو فرفری بودم؟

موهام حتی حالت دارم نیست.

بغل می‌خوام. بغلی که گم بشم توش.

هرکجا گربه دیدی، نازش کن! من اونجام.

من دلم می‌خواد باهات حرف بزنم ولی نمی‌دونم چی بگم.

یک عالمه قاب گوشی می‌خوام.

من راجب چیزایی غر می‌زنم و حرف می‌زنم که یه امیدی ته دلم بگه راهی برای درست کردنش هست. از یه جایی به بعد اگه ببینم نمیشه رها می‌کنم. سکوت می‌کنم و می‌ذارم همچی ذره ذره و تو آرامش محو شه، برای همیشه از بین بره.

Now I can't climb the stairs
Pieces missing everywhere