کاش حداقل وسط این حجم بگایی آدما واقعی بودن. آدما و حرفاشون، دوستی‌هاشون.

گاها کتاب می‌خونم که یادم بره دقیقا وسط کدوم جهنمی هستم و چطور داره می‌گذره.

ساز جدیدم اینقد صداش خوبه حس میکنم حیفه دسته من باشه.

پارتنر خوب می‌خوام.

ولی دوستی‌هایی که تو چت و تماس تلفنی ادامه دارن>>>> دوستی‌های که صرفا به بیرون رفتن وابسته هستن.

کاش حداقل پیروز این وسط پیروز شه.

اگه فردا صبح زودتر بیدار شدم و برای خودم پنکیک درست کردم، یه جایزه‌ام می‌خرم. شماهم برای فرداتون یک شرطی کاری چیزی بذارید و در عوض به خودتون اهمیت بدید. ممنون. شببخیر.

بهرحال یک گوشه از دنیا هم برای ما بد قول‌ها جایی هست. مگه نه؟

یجوری اول صبی سگم که خدا تا اخر شبو بخیر بگذرونه.

آدمایی که اشغال‌هاشون رو تو سطل زباله نمی‌ریزن رو نمی‌تونم دوست داشته باشم.

بخش ناراحت کننده اونجاس که می‌تونه خیلی خوب و مهربون باهات برخورد کنه ولی انتخاب کرده که در حقت اینجوری نباشه. ینی نه که بلد نباشه، فقط قرار نیست در حق تو ازش استفاده کنه. وگرنه خوب بلده.

یکم مونده تا وسط صف ون شروع کنم بگم "حوصله‌ام سررفت"

حتی پیروزم پیروز نشد. دیگه از ما چه انتظاری می‌ره.

چیپس میخوام،