آدمایی که اشغال‌هاشون رو تو سطل زباله نمی‌ریزن رو نمی‌تونم دوست داشته باشم.

بخش ناراحت کننده اونجاس که می‌تونه خیلی خوب و مهربون باهات برخورد کنه ولی انتخاب کرده که در حقت اینجوری نباشه. ینی نه که بلد نباشه، فقط قرار نیست در حق تو ازش استفاده کنه. وگرنه خوب بلده.

یکم مونده تا وسط صف ون شروع کنم بگم "حوصله‌ام سررفت"

حتی پیروزم پیروز نشد. دیگه از ما چه انتظاری می‌ره.

چیپس میخوام،

من هنوزم آهویی دارم خوشگله تو مغزم پلی هستش. احتمالا تا ابد می‌مونه.

حس می‌کنم دیگه عکس‌هایی که میگیرم خوب نیستن. ناراحت کنندس.

تنها بغلی که این روزا گیره آدم میاد، بغلِ سگ سیاه افسردگیه.