بعضی منتظر بودنا چقدر بیهوده و تاسف و بر انگیزند. مثل انتظار من برای رسیدن پیامی از تو.

خوابم میاد متاسفانه. خدانگهدار.

احتیاج دارم یکی واقعا دوسم داشته باشه. واقعی و از ته قلبش.

فردا شد.

پیرسینگ سپتوم می‌خوام.

یا حداقل پیرسینگ اسمایل.

خب دیگه شوخی بسه کِی قراره کش موی منو بندازه دور دستش؟

گلوم یجوری می‌سوزه که کاش گلو‌ نداشتم اصلا.

وقتی مریضم بیش‌تر از هر وقت دیگه‌ای بغل می‌خوام.

یجوری مریضم و درد دارم که کاش کلا وجود نداشتم.

نه تنها دارم میمیرم بلکه باید مراقبم باشم مردنم به خواب بقیه صدمه نزنه.

میگم امپول نمی‌زنم میگه تو درمان دخالت نکن
ولم کن پدسگ نمی‌خوام امپول بزنم.

دلم نمیخواد سوپ بخورم. من پیتزا می‌خوام.

نه تنها شبا گربه نمی‌شم بلکه مریضیم بدترم میشه که ثابت کنه رئیس کیه.

مگه قرار نبود هرکی قده توانش درد بکشه؟

من نمی‌تونم غر نزنم.

پنیک أتک اینجوریه که دلت میخواد به همه ی آدمایی که میشناسی پیام بدی و بگی: میشه تا من نخوابیدم، تو هم نخوابی؟