گلوم یجوری می‌سوزه که کاش گلو‌ نداشتم اصلا.

وقتی مریضم بیش‌تر از هر وقت دیگه‌ای بغل می‌خوام.

یجوری مریضم و درد دارم که کاش کلا وجود نداشتم.

نه تنها دارم میمیرم بلکه باید مراقبم باشم مردنم به خواب بقیه صدمه نزنه.

میگم امپول نمی‌زنم میگه تو درمان دخالت نکن
ولم کن پدسگ نمی‌خوام امپول بزنم.

دلم نمیخواد سوپ بخورم. من پیتزا می‌خوام.

نه تنها شبا گربه نمی‌شم بلکه مریضیم بدترم میشه که ثابت کنه رئیس کیه.

مگه قرار نبود هرکی قده توانش درد بکشه؟

من نمی‌تونم غر نزنم.

پنیک أتک اینجوریه که دلت میخواد به همه ی آدمایی که میشناسی پیام بدی و بگی: میشه تا من نخوابیدم، تو هم نخوابی؟

دوسپسر عزیزم اگه بودی نه تنها بغلت می‌کردم بلکه بوستم می‌کردم تا جفتمون مریض شیم و باهم بیوفتیم بمیریم.

کاش می‌شد با نوشتن بخشی از درد رو منتقل کرد. تو کلمات حبسشون کرد و رها شد.

کاش اینقد پول داشتم که ده تا کانورس یجا بخرم.

در 99 درصد مواقع اگه جای تماس به من پیام بدن کارشون 99 درصد جلوتر میوفته.

فردا شد.

مسخره بازی بسه، بیا هرچی بغل بهم بدهکاری رو تسویه کن.