دوسپسر عزیزم اگه بودی نه تنها بغلت می‌کردم بلکه بوستم می‌کردم تا جفتمون مریض شیم و باهم بیوفتیم بمیریم.

کاش می‌شد با نوشتن بخشی از درد رو منتقل کرد. تو کلمات حبسشون کرد و رها شد.

کاش اینقد پول داشتم که ده تا کانورس یجا بخرم.

در 99 درصد مواقع اگه جای تماس به من پیام بدن کارشون 99 درصد جلوتر میوفته.

فردا شد.

مسخره بازی بسه، بیا هرچی بغل بهم بدهکاری رو تسویه کن.

نه سیگار می‌کشم، نه قلیون، نه الکل می‌خورم، نه تتو دارم، نه درگیر روابط عاشقونم، نه بچه درسخونم. جدی چه غلطی دارم می‌کنم؟

دلم برای یاسمن تنگ شده. اون موقع‌ها که شهر کتاب کار می‌کردم هرروز بغلم میکرد. این بشر اینقد قشنگ ادم رو بغل میکنه که واقعا حق دارم دلم تنگ شه.

دلم برا عصرایی که میومد میشستیم تو بالکن خونم، او و دوستانش گوش می‌دادیم، اون سیگار می‌کشید و نازم می‌کرد هم تنگ شده.

از مرحله‌ی بغل می‌خوام دارم به مرحله‌ی بوسه و نوازش می‌خوام ترفیع میگیرم. همین کم بود.

پس این اشرف مخلوفات بودن کجا قراره به کارمون بیاد؟

داره بارون می‌باره دلم می‌خواد برم بیرون و یه گوشه‌ای از پیاده رو یا خیابون یا نمیدونم پارکی جایی دراز بکشم زیر بارون.

کلمات محدودن، کلمات اینقدر محدودن که هرچقدر هم بنویسم بغل فایده نداره. باید آدمش بنویسه، آدمش که بنویسه همین کلمه‌ی سه حرفیِ کوچولو هم جون میگیره و دستاش رو باز می‌کنه و بغلت می‌کنه. هم خودتو هم قلبتو.