یجوری مریضم و درد دارم که کاش کلا وجود نداشتم.

نه تنها دارم میمیرم بلکه باید مراقبم باشم مردنم به خواب بقیه صدمه نزنه.

میگم امپول نمی‌زنم میگه تو درمان دخالت نکن
ولم کن پدسگ نمی‌خوام امپول بزنم.

دلم نمیخواد سوپ بخورم. من پیتزا می‌خوام.

نه تنها شبا گربه نمی‌شم بلکه مریضیم بدترم میشه که ثابت کنه رئیس کیه.

مگه قرار نبود هرکی قده توانش درد بکشه؟

من نمی‌تونم غر نزنم.

پنیک أتک اینجوریه که دلت میخواد به همه ی آدمایی که میشناسی پیام بدی و بگی: میشه تا من نخوابیدم، تو هم نخوابی؟

دوسپسر عزیزم اگه بودی نه تنها بغلت می‌کردم بلکه بوستم می‌کردم تا جفتمون مریض شیم و باهم بیوفتیم بمیریم.

کاش می‌شد با نوشتن بخشی از درد رو منتقل کرد. تو کلمات حبسشون کرد و رها شد.

کاش اینقد پول داشتم که ده تا کانورس یجا بخرم.

در 99 درصد مواقع اگه جای تماس به من پیام بدن کارشون 99 درصد جلوتر میوفته.

فردا شد.

مسخره بازی بسه، بیا هرچی بغل بهم بدهکاری رو تسویه کن.

نه سیگار می‌کشم، نه قلیون، نه الکل می‌خورم، نه تتو دارم، نه درگیر روابط عاشقونم، نه بچه درسخونم. جدی چه غلطی دارم می‌کنم؟

دلم برای یاسمن تنگ شده. اون موقع‌ها که شهر کتاب کار می‌کردم هرروز بغلم میکرد. این بشر اینقد قشنگ ادم رو بغل میکنه که واقعا حق دارم دلم تنگ شه.