واقعا برام سواله که چجوری به تنهایی اینقد اتاقم رو بهم میریزم؟ این حجم نامرتب بودن کار یه نفر نمی‌تونه باشه.

باشه.

بخواب که هیچ‌جا هیچ خبری نیست.

انگار که زندگی‌ما همین کتاب‌هاس. کتاب‌های تموم نشده و باز، میخکوب شده به دیوار زندگی. صفحه‌ای پر از نوشته و کلمات، شادی و عواطف، صفحه‌ای دیگر پوشیده از اشک و آه و غم. نانوشته‌هایی‌ام وجود داره. نانوشته‌هایی برای ادامه دادن.

یجوری گرمه انگار چله تابستونه.

از یه جایی به بعد، با این موضوع که همه چیز موقتیه کنار میاییم. همه‌مون.

همه چیز موقتیه. حتی اون چیزی که فکر می‌کنیم موندگاره از بقیه موقتی‌تره.

اینقد پی ویه سین نکرده دارم که دیلیت اکانت کنم اسون‌تره.

ازش خواهش کردم بچه‌گربه را پیشش نگه دارد. منظورم این بود که، حتی اگر تنهایی‌اش را پر نمی‌کند، طفلک بی‌پدرمادر است - یک آدم مزخرف ولش کرده بود به امان خدا. اگر سرپناهی نمی‌داشت، تنهایی می‌مرد. آخر خیلی کوچولو بود.
ولی نه، نه، نه. او دنبال یک آدم بود و من هم گفتم پس برو از بازار یکی برای خودت بخر؛ این دور و برها به جز ما و آن گربه کس دیگری نیست.
•در/پالت

جدی حوصله‌م بیش‌ از حد نرمال سر می‌ره.

عزیزم اگه قرار نیست برام ازینا بگیری نیا.

پی‌ام‌اس اینجوریه که خودم می‌دونم فلان چیز خیلی بی‌ارزش و مسخره‌س و بازم براش اشک می‌ریزم.