دلم نمی‌خواد فردا برم دانشگاه.

در واقع دلم نمی‌خواد هیچ‌کاری کنم. هیچ‌کاری نکردن تنها انتخابمه در حال حاضر.

کاش امشب یکی کاملا اتفاقی یاد من بیوفته و تصمیم بگیره پی‌ام بده و بهم محبت کنه.

فردا شد.

کتاب اینقد گرون شده که من واقعا فقیر می‌شم.

جوری که سعی می‌کنم خودم رو سر پا نگهدارم. البته که تاثیری نداره. هیچی تاثیر نداره.

بهرحال

از امروز همینقد بگم که نیم ساعت بودم گوشیم رو پیدا نمی‌کردم.

من امروز دلم می‌خواست یاکریم باشم. چون همه می‌دونن احمقه و کسی‌ام توقعی ازش نداره. هرجاام بخواد می‌ره، هرکارم بخواد می‌کنه. حتی هرجا بخواد لونه می‌سازه. به هیچی و هیچکی‌ام اهمیت نمی‌ده. این وسط مسطا هم یا زرتی پیشی میگیره می‌خورتش، شایدم ماشینی چیزی بهش بزنه اما بازم بعید می‌دونم اهمیتی براش داشته باشه.

زندگی می‌گذره، جریان داره. حتی وقت‌هایی که اینجا ساکتم کلی حرف و فکر هست که شما نمی‌شنوید، نمی‌خونید. اصلا تایپ نمی‌شن، خیلی‌هاش حتی بیان نمی‌شن. چیزایی‌ام که میبینید و می‌خونید شبیه دیدن یه رهگذر تو خیابونه. همونقد تیکه تیکه و پازلی.

‏دخترهاي ناز هميشه خسته ان.

نمی‌دونم.

چجوری اینقد قشنگی اخه بشر.