از امروز همینقد بگم که نیم ساعت بودم گوشیم رو پیدا نمی‌کردم.

من امروز دلم می‌خواست یاکریم باشم. چون همه می‌دونن احمقه و کسی‌ام توقعی ازش نداره. هرجاام بخواد می‌ره، هرکارم بخواد می‌کنه. حتی هرجا بخواد لونه می‌سازه. به هیچی و هیچکی‌ام اهمیت نمی‌ده. این وسط مسطا هم یا زرتی پیشی میگیره می‌خورتش، شایدم ماشینی چیزی بهش بزنه اما بازم بعید می‌دونم اهمیتی براش داشته باشه.

زندگی می‌گذره، جریان داره. حتی وقت‌هایی که اینجا ساکتم کلی حرف و فکر هست که شما نمی‌شنوید، نمی‌خونید. اصلا تایپ نمی‌شن، خیلی‌هاش حتی بیان نمی‌شن. چیزایی‌ام که میبینید و می‌خونید شبیه دیدن یه رهگذر تو خیابونه. همونقد تیکه تیکه و پازلی.

‏دخترهاي ناز هميشه خسته ان.

نمی‌دونم.

چجوری اینقد قشنگی اخه بشر.

پاستا می‌خوام.

اگه شبا خوابتون نمی‌بره با من دوست شید. چون کافیه دلم بخواد باهاتون تا نصفه شب صحبت کنم، همون ا‌ول شب خوابتون میگیره و می‌رید.

من رو بِبَغَل.

یه خانم و اقای پیری اومدن تو مترو و بلد نیستن. شونصد نفر بسیج شدن بهشون توضیح بدن چطوری باید برن جایی که می‌خوان.

بعد یچی می‌پرسن که نشون می‌ده هنوز متوجه نشدن، نفر بعدی اقدام می‌کنه توضیح دادن.

تلاش آدم‌ها بامزه و ستودنیه.