زندگی می‌گذره، جریان داره. حتی وقت‌هایی که اینجا ساکتم کلی حرف و فکر هست که شما نمی‌شنوید، نمی‌خونید. اصلا تایپ نمی‌شن، خیلی‌هاش حتی بیان نمی‌شن. چیزایی‌ام که میبینید و می‌خونید شبیه دیدن یه رهگذر تو خیابونه. همونقد تیکه تیکه و پازلی.

‏دخترهاي ناز هميشه خسته ان.

نمی‌دونم.

چجوری اینقد قشنگی اخه بشر.

پاستا می‌خوام.

اگه شبا خوابتون نمی‌بره با من دوست شید. چون کافیه دلم بخواد باهاتون تا نصفه شب صحبت کنم، همون ا‌ول شب خوابتون میگیره و می‌رید.

من رو بِبَغَل.

یه خانم و اقای پیری اومدن تو مترو و بلد نیستن. شونصد نفر بسیج شدن بهشون توضیح بدن چطوری باید برن جایی که می‌خوان.

بعد یچی می‌پرسن که نشون می‌ده هنوز متوجه نشدن، نفر بعدی اقدام می‌کنه توضیح دادن.

تلاش آدم‌ها بامزه و ستودنیه.

هرروزی که صبح زود بیدار شم، زندگی یه مسخره بازی‌ای داره رو کنه.