ماکارونی می‌خوام. و پاستا و لازانیا. سالاد ماکارونی‌ام.

ناراحتی و غم یجوری تو پوستم نفوذ‌ کرده که دیگه یه حس نیست. بخشی از وجودمه، مثل گوشت و خون. همیشه و همه‌جا هست.

حالا من هیچی ولی تو دلت نمی‌خواد منو بغل کنی؟

من یکیو می‌خوام بیاد تا خوده صبح حرف بزنیم.

کل زندگی من به کلمه " نمیدونم " وصل شده.

تو جهان موازی من گربه‌ام که صاحبش می‌خواد بغلش کنه ولی با اینکه دلش می‌خواد داره ناز می‌کنه. در نهایت هم به بغل می‌رسه و میو.

امیررضا می‌گه چیل کن. از امروز قراره حرفش رو گوش بدم. شماهام گوش بدید و چیل کنید.

بعضی وقتا تو زندگی سر و کله یه آدمی پیدا می‌شه که تو عجیب‌ترین شرایط درست‌ترین آدمه.

موهای کوتاه می‌خوام.

چرا وقتی خودم دلم برا موهام نمی‌سوزه بقیه می‌سوزه؟ مگه موهای من نیست؟

تلگرام جوری شده که عیبی ندارد اگر حالتان خوش نیست.

جنبید!

تلویزیون همیشه مسخره بود. امروز از همیشه مسخره تره.

به قدری مسخره که آدم اگه اتفاقی‌ام گوشش به اخبار بخوره نمی‌دونه برای این حجم مسخره بودن اشک بریزه یا بخنده.

غذا می‌خوام. غذای خوشمزه.

اینقد که من بنده‌ی شکمم هستم، شکمم بنده‌ی من نیست،

کاش فود بلاگر بودم. غذا می‌خوردم و بابتش پول‌هم میگرفتم.