تو دوره‌ای از زندگی‌ هستم که خوش می‌گذره ولی عکس بدرد بخوری موجود نیست.

می‌خوام.

کمرنگ و کمرنگ‌تر.

دلم استرس و حسی که آدم قبل از مصاحبه کاری رو داره می‌خواد.

و صد البته ذوق بعد از قبول شدنش رو.

در تلاش‌ام.

دلم برای اینجا تنگ شد.

پپرونی می‌خوام

بعضی آدم‌ها اینقدر ناز و قشنگن که برای زندگی تو این زمان و این مکان زیادی گناه‌ داره هستن.

یه سری چیزا واقعا ارزش صبر کردن رو داره.

دقیقا از وقتی تصمیم گرفتم کم‌تر غذا بخورم، تعداد وعده‌های غذاییم دوبل شده. این دستاورد بی‌سابقه‌س.

از زمین و زمان عصبی‌ام. برای بخشی ازش حتی دلیل هم ندارم، اما عصبانی‌ام.