کاش به جا پریودی یه جور تتو یا چمیدونم یه نشونه‌ای بود که می‌گفت اره اقا جان بدنت سالمه. این حجم درد و خون ریزی واقعا در شأن اشرف مخلوقات نیست.

دلم یک ماه زندگی تو رشت می‌خواد.

این کار بدآموزی داره یاد نگیرید.

دلم برای روزایی که فکر می‌کردم از امام حسین و یاراش بدبخت‌تر پیدا نمیشه و ناراحتشون بودم تنگ شده.

شونصد جفت کفش نایکی می‌خوام.

یکیو می‌خوام نگفته بفهمه چی می‌خوام و منظورم چیه. سخته ولی می‌خوام.

خودمون کم بدبختی و فکر داریم، خانواده‌ام هرروز هرروز می‌پرسه برنامه‌ات برای ادامه زندگی چیه.

برنامه‌ام برای ادامه زندگی انصرافه عزیزان. انصراف از کل زندگی و دغدغه‌ها.

دلم میخواد به زمین و زمان فحش بد بد بدم
این چه زندگیه بخدا
کلافمممم

رشت بارونه بعد ما هنوز داریم ذوب میشیم.

بعضی وقتام آدم درست‌ترین آدم‌هارو به عجیب‌ترین روش ممکن پیدا می‌کنه.