اینقد بعد گریه ناز و خوشگلم که ای بابا. حیفه اینقد غصه می‌خورم.

تو‌ نمی‌دونم‌ترین حالت ممکن‌ام. کاش می‌شد از زندگی انصراف داد.

کاش یکی این احساس ناکافی بودن رو دو‌ دیقه ببرتش، من ببینم واقعا با خودم چند چندم.

فردا شد.

حالا من هیچی تو‌ دلت نمی‌خواد شباتو با حرف زدن با من بگذرونی؟

شهریور عزیز لطفا باهام مهربون باش.

به یه بشقاب طوسی مات احتیاج دارم.

اینقد بند بند بدنم درد می‌کنه که فقط مچاله شدن تو بغل جوابه.

وضعیت اینجوریه که حوصله‌ام سررفته اما نه حال حرف زدن دارم نه کاری کردن.

فکر کنم تنها چیزی که خیلی خوب بلدم بیخیال شدنه.

زندگی پر از بلاتکلیفی‌های ممتده.

دلم می‌خواد تا پاییز رو روز شمار بذارم ولی حتی تو پاییز هم برام نریدن.

خوبه حداقل هنوز گربه‌ها و غذاهای خوشمزه وجود دارن، وگرنه واقعا زندگی غیرقابل تحمل می‌شد.

اسکیت و باشگاه هم همین‌طور.

جدی ناراحتم ولی دلم نمی‌خواد ناراحت باشم.

چرا نباید هر آدمی شبا بغل داشته باشه؟
یا حداقل یه شب در میون.