اینقد بند بند بدنم درد می‌کنه که فقط مچاله شدن تو بغل جوابه.

وضعیت اینجوریه که حوصله‌ام سررفته اما نه حال حرف زدن دارم نه کاری کردن.

فکر کنم تنها چیزی که خیلی خوب بلدم بیخیال شدنه.

زندگی پر از بلاتکلیفی‌های ممتده.

دلم می‌خواد تا پاییز رو روز شمار بذارم ولی حتی تو پاییز هم برام نریدن.

خوبه حداقل هنوز گربه‌ها و غذاهای خوشمزه وجود دارن، وگرنه واقعا زندگی غیرقابل تحمل می‌شد.

اسکیت و باشگاه هم همین‌طور.

جدی ناراحتم ولی دلم نمی‌خواد ناراحت باشم.

چرا نباید هر آدمی شبا بغل داشته باشه؟
یا حداقل یه شب در میون.

هم بغل می‌خوام هم پیتزا هم گل.

همه چیزایی که میخواستم بگم همینا بودن

اما من هنوز تا صبح می‌تونم حرف بزنم، شایدم غر.

بنظرم دیگه وقتشه زندگی منو به یه چیز خفن سوپرایز کنه. اما خب فکر نکنم زندگی موافق باشه.

کاش آدم می‌تونست دلتنگی رو از گوشه دلش برداره و بندازه دور. خیلی دور.

اگه دایناسور بودم الان دیگه منقرض شده بودم و هیچ دغدغه‌ای نداشتم.