برنامه‌ام برای ادامه امروز فقط گریه‌س.

من نمی‌تونم اون بخش از وجودم که می‌خواد غر بزنه رو ساکت کنم.

ترسناک‌تر از مارمولکی که هست، مارمولکیه که دیگه نیست.

من اینقدر بغل می‌خوام که بیانش با کلمات ممکن نیست.

کاش یه عکس تو پینترست بودم، نه یه آدم تو دنیای واقعی.

من یه بچه‌ی ناز و بغلی هستم، کسی نمی‌خواد؟

دوسم داریدا.

جدی جدی بوس و بغل می‌خوام. پس اون شبایی که با بوس و بغلن کی میان؟

نه اونقدر مهربونم که دوست داشته بشم، نه اونقدر بد جنسم که لایق دوست داشته نشدن باشم.

راستشو بخوام بگم
خوشحال کنندس که توی پاییز داداشم سربازه
چون میتونم از تمام لباساش بدون اینکه بفهمه استفاده کنم

نه تنها خودش داره برمیداره، به منم میگه بیا ببر، اجاره می‌دم😭😂

یکیو می‌خوام شونصدتا دورس داشته باشه و باهام شیر کنه.

بعضی ادما اینقد رو دارن که جای تعجب داره جدی.

آدمیزاد برای ادامه دادن احتیاج داره یه چیزی باشه، یه آدمی، حرفی، امیدی. یک چیزی که وصلش کنه به زندگی، یه چیزی که اگه همچی‌ام بدرد نخور بود دلش به اون خوش باشه.

خودمم خسته شدم از غر زدن.

محتوای اینجا خودم رو هم غمگین میکنه گاها، شما که بماند.