دوسم داریدا.

جدی جدی بوس و بغل می‌خوام. پس اون شبایی که با بوس و بغلن کی میان؟

نه اونقدر مهربونم که دوست داشته بشم، نه اونقدر بد جنسم که لایق دوست داشته نشدن باشم.

راستشو بخوام بگم
خوشحال کنندس که توی پاییز داداشم سربازه
چون میتونم از تمام لباساش بدون اینکه بفهمه استفاده کنم

نه تنها خودش داره برمیداره، به منم میگه بیا ببر، اجاره می‌دم😭😂

یکیو می‌خوام شونصدتا دورس داشته باشه و باهام شیر کنه.

بعضی ادما اینقد رو دارن که جای تعجب داره جدی.

آدمیزاد برای ادامه دادن احتیاج داره یه چیزی باشه، یه آدمی، حرفی، امیدی. یک چیزی که وصلش کنه به زندگی، یه چیزی که اگه همچی‌ام بدرد نخور بود دلش به اون خوش باشه.

خودمم خسته شدم از غر زدن.

محتوای اینجا خودم رو هم غمگین میکنه گاها، شما که بماند.

شب‌ها رنجورتر و مظلوم‌تر هستم.

روزی که تنها جایی رفتن بهم حس بدی نده عیده منه.

در حال حاضر فکر میکنم همه‌ی آدم‌ها ناامید کننده هستن.

دوست خوب داشتن زندگی رو آسون‌تر می‌کنه.

اینقد دیرم شده که میخوام گریه کنم.

با من باید زمان راه افتادن رو هماهنگ کرد نه زمان رسیدن.

ماهو ببین.