اگه تا ابد دلتنگ بمونم چی؟

خبر مرگ چندلر اینقدر دردناک اومد برام که انگار یه آدمی که وسط روزای سخت زندگی به دادم می‌رسید از پیشم رفته. عجیبه جدی.

برای بی‌بغل گذروندن این روزا زیادی گناه داره هستم.

منکه می‌رم بخوابم ولی از فردا منتظر بودن و بغل خواستن کنسله. خسته شدم.

‏فعلا درسم و‌میخونم ناراحتیمم کنارش ادامه میدم تا بیینیم چی می‌شه.

استوری تموم دوستام تو اینستا کیکه.

بعضی وقت‌هام به جز پذیرفتن و کنار اومدن، انتخاب دیگه‌ای وجود نداره.

من پذیرفتم بزرگ شدم، پذیرفتم چون آدم بزرگ شدم قرار درد‌های بیش‌تری رو متحمل بشم، پذیرفتم دیگه تا خودم تلاش نکنم چیزی شدنی نیست، پذیرفتم خیلی چیز‌های خوب اکتسابیه و من باید دست و پا بزنم تا بشه. باید

ما آدم‌ها خر نیستیم. معمولاً طعنه رو می‌فهمیم. تهدید رو می‌فهمیم. عشق رو می‌فهمیم. نفرت رو می‌فهمیم. طلبکاری رو می‌فهمیم. پشیمونی رو می‌فهمیم. حسادت رو می‌فهمیم. تعارف رو می‌فهمیم. می‌فهمیم روی چی و کی میشه حساب باز کرد، روی چی و کی، نه. ما آدم‌ها همه‌چیز رو می‌فهمیم. فقط نمی‌دونم چرا این رو نمی‌فهمیم که مخاطبمون هم آدمه و خر نیست.