هزار بار هزارتا چیز رو رها کردم، هزار و یکم هم روش.

من پیشی بودم ولی تو سگ دوست‌داشتی.

من در حالی که به طرف می‌گم بیش‌تر برای زدن مخم تلاش کن:

بغل می‌خوام. بغل طولانی.

ناجالب.

تیپایی که تو سرما می‌زنم واقعا به دراک دیلری می‌خوره.

اینقد دلم چیپس و پیتزا و بغل می‌خواد که می‌تونم بشینم براشون گریه کنم.

من یکیو می‌خوام که اگه یه روز باهم حرف نزدیم، آخر شبش بیاد بگه حرف نزدنمون رو حس کرده، جای خالیم رو متوجه شده، براش مهم بوده و حالا اومده که باشه.

من خیلی صبورم، اینقد صبور که می‌تونم تا ابد تحمل کنم که فلان چیز رو نداشته باشم.

می‌خوام ازین به بعد تلاشگر باشم، اونقد تلاشگر که در حق هیچی نگم نه نمی‌شه.

دلم به شدت رابطه میخواد، ولی اصلا نمیخواد.

کاش یکی که کلی حرف داره بیاد باهام حرف بزنه.

قبل دوازده نخوابیدن اینجوریه که تو خودت با پای خودت قبول کردی که بیدار بمونی تا بگای سگ بری.