اینقد دلم چیپس و پیتزا و بغل می‌خواد که می‌تونم بشینم براشون گریه کنم.

من یکیو می‌خوام که اگه یه روز باهم حرف نزدیم، آخر شبش بیاد بگه حرف نزدنمون رو حس کرده، جای خالیم رو متوجه شده، براش مهم بوده و حالا اومده که باشه.

من خیلی صبورم، اینقد صبور که می‌تونم تا ابد تحمل کنم که فلان چیز رو نداشته باشم.

می‌خوام ازین به بعد تلاشگر باشم، اونقد تلاشگر که در حق هیچی نگم نه نمی‌شه.

دلم به شدت رابطه میخواد، ولی اصلا نمیخواد.

کاش یکی که کلی حرف داره بیاد باهام حرف بزنه.

قبل دوازده نخوابیدن اینجوریه که تو خودت با پای خودت قبول کردی که بیدار بمونی تا بگای سگ بری.

باید پذیرفت که بعضی از دست دادنا تا ابد دردش همونقد زیاد. کم نمی‌شه، عادی‌ام نمی‌شه. فقط یادمیگیریم کنارش به زندگی ادامه بدیم.

کاش اطرافیانم افراد خوش قول‌تری بودن.

هر هدیه‌ای که دسته گل پیچ شده باشه خوش‌حالم می‌کنه.

میو میو.

یجوری بدنم درد میکنه و کرخته انگار کل روز ازم بیگاری کشیدن.

من همه عمر دنبال معنی زندگی بودم
توی نشونه ای یه فورمولی، تش دیدم همش همینه
همین لحظه های خیلی معمولی.

یجوری خواب موندم که تنها راه رسیدنم به کلاس اینه که بتونم تله‌پورت کنم. :))))

یدونه از کارامو انجام دادم تا اینجای روز، می‌مونه شونصدتا دیگه.

درحال حاضر خواسته‌ام از زندگی پیتزاعه، پیتزای زیاد. و پاستا.