من در حالی که حتی ریموت پیدا نمیکنم که بتونم از پارکینگ بیرون بیام:

وضعیتم یجوریه که حالا حالاها نمی‌تونم درست حسابی وارد زندگی بزرگسالی شم.

افراد رندومی که تو خیابون باهام مهربونن و بهم محبت می‌کنن یکی از دلایل ادامه دادنم هستن، اینکه یکی که منو نمی‌شناسه باهام مهربونی می‌کنه، کمکم می‌کنه. اگه جایی شد و تونستید آدم مهربون رندوم و رهگذر زندگی بقیه باشید. شاید یکی همون لحظه با همون توجه و محبت ریز شما تا آخر شب خوش‌حال باشه و با خودش بگه درسته همه چیزی بدرد نخوره ولی هنوزم آدمای خوب وجود دارن.

اگه حاضرم باهات تلفنی صحبت کنم بدون خیلی دوست دارم.

ناراحتی‌تون رو برطرف نمی‌کنه ولی بعدش شما یه غمگین بستنی خورده یا چیپس خورده هستید. اینطوری بهتر از یه غمگین خالی بودنه.

بستنی پیراشکی واقعا ترکیب خوشمزه‌ای بود.

دلم نمی‌خواد از تخت جدا شم.

کافیه بخوری به یه چراغ قرمز، بعدش هی چراغ قرمز پشت چراغ قرمز.

احتیاج دارم یه جوری به خودم بیام که دیگه نشه ازش برگشت. چیه دو روز فعالیت و رسیدگی به همچی، دوماه لش کردن.

‏And I need you sometimes
‏We'll be all right
‏Met you at the right time
‏This is what it feels like
‏And I miss you some nights
‏We'll be all right
‏Met you at the right time
‏This is what it feels like

امشب بیشتر از همیشه فقدان یه گربه که من مامانش باشم و اون بشه‌ی من باشه رو حس می‌کنم.

علاوه بر چک کردن آدرس و قیمت باید پلمپ بودن یا نبودن کافه مقصد رو هم چک کرد. ناراحت کننده‌س.

هرآدمی میتونه جایگاه خودش رو داشته باشه، زندگی خودش، دوستای خودش، هرچیزی که متعلق به خودش باشه رو بدست بیاره، اینکه بعضی آدما فکر میکنن برای دیده شدن و جایگاه داشتن لازمه جای یکی دیگه رو بگیرن درک نمی‌کنم. اینکه با هزارتا سیاست کاری و دوز و کلک می‌خوان چیزی که یکی دیگه بدست آورده رو برای خودشون کنن رو متوجه نمی‌شم. خیلی عجیبه.

عمیق‌ترین دلتنگی‌ای که حس می‌کنم برای مامان‌بزرگه. من واقعا دلتنگشم.

شبایی که برگر داریم یه جوری همه دارن تلاش می‌کنن و زحمت می‌کشن که برگره عمرا روش بشه خوشمزه نشه.