یجوری خواب موندم که تنها راه رسیدنم به کلاس اینه که بتونم تله‌پورت کنم. :))))

یدونه از کارامو انجام دادم تا اینجای روز، می‌مونه شونصدتا دیگه.

درحال حاضر خواسته‌ام از زندگی پیتزاعه، پیتزای زیاد. و پاستا.

اینو همیشه یادت باشه:
«چیزی که انرژی خوبتو میگیره، برای تو نیست!»

من معذرت خواهی نمی‌خوام، درست رفتار کردن می‌خوام.

کاش یکی بیاد به جام بره پمپ بنزین. من نمی‌تونمممم

من در حالی که حتی ریموت پیدا نمیکنم که بتونم از پارکینگ بیرون بیام:

وضعیتم یجوریه که حالا حالاها نمی‌تونم درست حسابی وارد زندگی بزرگسالی شم.

افراد رندومی که تو خیابون باهام مهربونن و بهم محبت می‌کنن یکی از دلایل ادامه دادنم هستن، اینکه یکی که منو نمی‌شناسه باهام مهربونی می‌کنه، کمکم می‌کنه. اگه جایی شد و تونستید آدم مهربون رندوم و رهگذر زندگی بقیه باشید. شاید یکی همون لحظه با همون توجه و محبت ریز شما تا آخر شب خوش‌حال باشه و با خودش بگه درسته همه چیزی بدرد نخوره ولی هنوزم آدمای خوب وجود دارن.

اگه حاضرم باهات تلفنی صحبت کنم بدون خیلی دوست دارم.

ناراحتی‌تون رو برطرف نمی‌کنه ولی بعدش شما یه غمگین بستنی خورده یا چیپس خورده هستید. اینطوری بهتر از یه غمگین خالی بودنه.

بستنی پیراشکی واقعا ترکیب خوشمزه‌ای بود.

دلم نمی‌خواد از تخت جدا شم.

کافیه بخوری به یه چراغ قرمز، بعدش هی چراغ قرمز پشت چراغ قرمز.

احتیاج دارم یه جوری به خودم بیام که دیگه نشه ازش برگشت. چیه دو روز فعالیت و رسیدگی به همچی، دوماه لش کردن.