کافیه بخوری به یه چراغ قرمز، بعدش هی چراغ قرمز پشت چراغ قرمز.

احتیاج دارم یه جوری به خودم بیام که دیگه نشه ازش برگشت. چیه دو روز فعالیت و رسیدگی به همچی، دوماه لش کردن.

‏And I need you sometimes
‏We'll be all right
‏Met you at the right time
‏This is what it feels like
‏And I miss you some nights
‏We'll be all right
‏Met you at the right time
‏This is what it feels like

امشب بیشتر از همیشه فقدان یه گربه که من مامانش باشم و اون بشه‌ی من باشه رو حس می‌کنم.

علاوه بر چک کردن آدرس و قیمت باید پلمپ بودن یا نبودن کافه مقصد رو هم چک کرد. ناراحت کننده‌س.

هرآدمی میتونه جایگاه خودش رو داشته باشه، زندگی خودش، دوستای خودش، هرچیزی که متعلق به خودش باشه رو بدست بیاره، اینکه بعضی آدما فکر میکنن برای دیده شدن و جایگاه داشتن لازمه جای یکی دیگه رو بگیرن درک نمی‌کنم. اینکه با هزارتا سیاست کاری و دوز و کلک می‌خوان چیزی که یکی دیگه بدست آورده رو برای خودشون کنن رو متوجه نمی‌شم. خیلی عجیبه.

عمیق‌ترین دلتنگی‌ای که حس می‌کنم برای مامان‌بزرگه. من واقعا دلتنگشم.

شبایی که برگر داریم یه جوری همه دارن تلاش می‌کنن و زحمت می‌کشن که برگره عمرا روش بشه خوشمزه نشه.

مامان باباها وقتی سعی می‌کنن با بچه‌هاشون ارتباط بگیرن و پا به پاش بگن بخندن خیلی بامزن. به طرز عجیبی تو این لحظات دوستداشتنی و کیوت می‌شن.

کاش زمان همینجا متوقف شه.

واقعا می‌خوام تلاش کنم که ۲۲ سالگی خیلی بهم خوش بگذره.

یک روز طول کشید با این قضیه که واقعا ۲۲ ساله هستم و راه برگشت ندارم کنار بیام.

جدی آدم بزرگ شدن کسل کننده و ناراحت کننده‌س. بنظرم اصلا بامزه نیست و خوش نمیگذره.