امشب بیشتر از همیشه فقدان یه گربه که من مامانش باشم و اون بشه‌ی من باشه رو حس می‌کنم.

علاوه بر چک کردن آدرس و قیمت باید پلمپ بودن یا نبودن کافه مقصد رو هم چک کرد. ناراحت کننده‌س.

هرآدمی میتونه جایگاه خودش رو داشته باشه، زندگی خودش، دوستای خودش، هرچیزی که متعلق به خودش باشه رو بدست بیاره، اینکه بعضی آدما فکر میکنن برای دیده شدن و جایگاه داشتن لازمه جای یکی دیگه رو بگیرن درک نمی‌کنم. اینکه با هزارتا سیاست کاری و دوز و کلک می‌خوان چیزی که یکی دیگه بدست آورده رو برای خودشون کنن رو متوجه نمی‌شم. خیلی عجیبه.

عمیق‌ترین دلتنگی‌ای که حس می‌کنم برای مامان‌بزرگه. من واقعا دلتنگشم.

شبایی که برگر داریم یه جوری همه دارن تلاش می‌کنن و زحمت می‌کشن که برگره عمرا روش بشه خوشمزه نشه.

مامان باباها وقتی سعی می‌کنن با بچه‌هاشون ارتباط بگیرن و پا به پاش بگن بخندن خیلی بامزن. به طرز عجیبی تو این لحظات دوستداشتنی و کیوت می‌شن.

کاش زمان همینجا متوقف شه.

واقعا می‌خوام تلاش کنم که ۲۲ سالگی خیلی بهم خوش بگذره.

یک روز طول کشید با این قضیه که واقعا ۲۲ ساله هستم و راه برگشت ندارم کنار بیام.

جدی آدم بزرگ شدن کسل کننده و ناراحت کننده‌س. بنظرم اصلا بامزه نیست و خوش نمیگذره.