اصلا امتحان برای افتادنه.

امتحانام تموم‌ شد دیگه غر درسی نداریم.

تو جهان موازی من گربه‌ام که صاحبش می‌خواد بغلش کنه ولی با اینکه دلش می‌خواد داره ناز می‌کنه. در نهایت هم به بغل می‌رسه و میو.

زنده بودن در این برهه مجبورت می‌کنه هر چند دقیقه یه بار ناخودآگاه بگی ای داد بیداد.

آدم وقتی مریضه خیلی بیش‌تر از همیشه محبت و توجه می‌خواد. ولی خب.

من بغل برای گذروندن شبای سخت می‌خوام.

بوس می‌خوام، یکی دوتاهم نه، شونصدتا.

آدم‌ها اونقدر درگیر زندگی خودشون هستند، اونقدر دغدغه دارند که یادشون می‌ره تو هستی. غصه نخور عزیزم, تا بوده همین بوده و تو هم پاشو به زندگیت برس.

اینقدر همه مشغول زندگی خودشون هستن که حتی ممکنه متوجه نبودنت هم نشن، یا حتی اگه شدن هم اهمیت ندن و دو دیقه بعد دوباره از یادشون بره.

داشتم گالریم رو نگاه می‌کردم و دیدم چقدر روزهای خوبی رو گذروندم. واقعا دلتنگشون شدم.

واقعا انتخاب واحد رومخ‌ترین بخش دانشجو بودنه.

جدی دیگه دلم نمی‌خواد تو این کشور باشم. دوست دارم فرار کنم، برم و هیچوقت‌هم بر نگردم.

نمی‌تونم انتخاب کنم.

منم‌نمیتونم.

همشم تقصیر‌آیداست

عزیزم تو اگه با من صادق بودی و دوستم بودی، نصف ماجراهایی که تعریف می‌کردی رو حذف یا سانسور نمی‌کردی.

تو اینستا اینو دیدم و یادم افتاد وقتی شهر کتاب کار می‌کردم یه خانمه یه وسیله‌ای رو بهم داد گفت نگهش دار میام میخرمش، من از صبح تا اخر شب که شیفتم بود اون وسیله رو نگه داشته بودم و جایی نمیذاشتم:))
و واقعا منتظر بودم بیاد بخرتش. اما نیومد.