برگشت از رشت به تهران.

امروز بیش‌تر بهم اهمیت بده، شاید فردا نبودم.

بعضی روزا واقعا حوصله ندارم
نه اینکه ناراحت یا خسته باشما
فقط وقتی چیزی تو ذهنم میاد ، تنها جوابی که تو‌ اون لحظه میتونم به خودم بدم اینه که “ حوصله ندارم “
انگار لِهم ،
یا یکی کتکم زده ،
همونقدر بی رمق

هرروز هفته باید برم دانشگاه. دردناکه.

زیر بارون قدم زدن واقعا کیف می‌ده.

دوستای محدود؛ اما درست، امن و طولانی مدت.

"شایسته بودن" به شدت کلمه جالبیه.

شببخیر، شببخیر برای تویی که روز و شب‌های سختی رو داری میگذرونی.

یه روز می‌رم شفق قطبی می‌بینم. نه فورا اما حتما.

روابط انسانی واقعا خسته کننده و آزار دهنده هستن.

اینقد شهریه این ترمم زیاد شده که ترک تحصیل منطقی‌تر بنظر میاد.

زنده بودن واقعا توجیه اقتصادی نداره. ببینید زندگی کردن هم نه‌ها، صرفا زنده بودن و گذروندن.

ببینید همه‌ی آدم‌ها درست رفتار کردن رو بلدن، اگه در حقتون انجامش نمی‌دن یعنی نمی‌خوان اگه می‌خواستن میتونستن.

از اهمیت دادن به بقیه خسته شدم. از این به بعد فقط من و خواسته‌هام مهمیم.

منظورتون چیه بهم میگید"سخت نگیر"، خب سخته دیگه