واقعا صبح‌ها رها کردن پتو سخت‌ترین کار دنیاس.

بیرون پتو دنیا جای ترسناکیه.

«حواست رو جمع کن از خط بیرون نزنی»

مگه چقدر پیش میاد آدم با قلبش یک چیز رو بخواد؟ اونم باید فراموش کرد.

I miss you but I can't do anything.

"I know you love her, but it's over, mate
It doesn't matter, put the phone away
It's never easy to walk away, let her go
It'll be okay
It's gonna hurt for a bit of time
So bottoms up, let's forget tonight
You'll find another and you'll be just fine
Let her go"

ناراحتیش و غمش همیشه یه گوشه‌ای از وجودم می‌مونه. همیشه‌ی همیشه.

دلم یه کوه کتاب می‌خواد.

بعضی چیزاهم باید تموم بشن تا بهترش اتفاق بیوفته. از تموم کردن و گذشتن نترسید. بعضی وقتا واقعا لازمه.

می‌گفت: "این‌کارو نکن؛ قلبم رو کدر می‌کنه." تا اون موقع هیچ‌وقت به کدرشدن قلبم در مقابل رفتار ناراحت‌کننده‌ی عزیزانم توجه نکرده بودم. یعنی می‌دونستم یک فعل و انفعالاتی توی قلبم شکل می‌گیره ولی هیچ‌وقت از این قاب بهش نگاه نکرده بودم. خواستم بگم منم همین‌طور. خیلی‌وقت‌ها کدر شدم و در مقابل بعضی‌ها کدر باقی موندم، چون دیگه نتونستم مثل همیشه پیششون زلال باقی بمونم.