ناراحتیش و غمش همیشه یه گوشه‌ای از وجودم می‌مونه. همیشه‌ی همیشه.

دلم یه کوه کتاب می‌خواد.

بعضی چیزاهم باید تموم بشن تا بهترش اتفاق بیوفته. از تموم کردن و گذشتن نترسید. بعضی وقتا واقعا لازمه.

می‌گفت: "این‌کارو نکن؛ قلبم رو کدر می‌کنه." تا اون موقع هیچ‌وقت به کدرشدن قلبم در مقابل رفتار ناراحت‌کننده‌ی عزیزانم توجه نکرده بودم. یعنی می‌دونستم یک فعل و انفعالاتی توی قلبم شکل می‌گیره ولی هیچ‌وقت از این قاب بهش نگاه نکرده بودم. خواستم بگم منم همین‌طور. خیلی‌وقت‌ها کدر شدم و در مقابل بعضی‌ها کدر باقی موندم، چون دیگه نتونستم مثل همیشه پیششون زلال باقی بمونم.

همیشه‌ی خدا برای درس خوندن خسته‌ام.

کاش الان یه بشقاب بزرگ سالاد ماکارونی و یه بسته کرانچی و یه بسته چیپس و نوشابه و فیلم خوب داشتم.

خالی.

عزیزم زودتر پیدا شو تا بتونم خودت و زندگیت رو پاپیون پیچ کنم.

چیزی شده؟ می‌خوای درموردش گریه کنیم؟