تو هیچ وقت نمی‌دونی پشت در بسته‌ی الان و دری که برات باز خواهد شد چی خوابیده که الان سر یه نشدن، یه نرسیدن اینقد ناراحتی. هیچوقت نمی‌دونی زندگی چه پلنی برات داره. همه‌ی نرسیدنات یه دلیلی پشتش هست که توی موقعیتی نیستی که درکش کنی. به دست آوردن قیمتی داره، قیمتش هم از دست‌دادن‌ها و نرسیدن‌های دردناک و متوالیه.

پوووف.

پنج شنبه و جمعه کنکور ارشده و میزان آمادگیم یچی پایین‌تر از صفر هستش.

هیچ تجربه‌ای بدتر از این نیست که درحالی که چشم‌هات پُر از اشکه و زانوهات از شدت ضعف درحال لرزیدنه، به یک جای مسطح یا غیرمسطحی تکیه بدی و درحالی که هِق‌هِق‌کنان به سختی نفس می‌کشی بدون هیچ‌حرفی شکست رو بپذیری.

به عنوان یه اشرف مخلوقات واقعا تمایلی به امتحان دادن ندارم ولی مجبورم.

بعضی وقتاهم تو زندگی تو بدترین نقطه بهت روی خوش نشون می‌ده.

بعضی وقتا هرچقدر هم شکسته و نصفه و نیمه باشی مجبوری ادامه بدی.

جدی مردم عجیب غریبنا.

دقیقا وقتی باید حوصله داشته باشم ندارم.

با آیدای قندِعسل.

جدی حوصله سر جلسه کنکور نشستن رو ندارم.

کالری حرف بالاست. هرچقدر بیش‌تر قورت‌ش بدی، بیش‌تر شکم میاری.